Sevgili Yalnızlık Atölyesi sakinleri,

Bundan sonra sizlerle yalnızca yazılarımı değil şiirlerimi de paylaşmaya karar verdim. 

Aşk, güvenmekti.

Size güvenilmediğini bilmek ne kadar yaralar bilir misiniz?

Elinizde kalanın 0 olduğunu farkettiğinizde, gözünüzden gözyaşının bile akmaya mecali kalmaz.

Kalbinize binlerce bıçak saplanır gibi olur.

Ne bileyim midenizdeki kelebekler ölürken ruhunuza batar sanki kanatları.

Küçücük bir odaya hapsolmuşçasına nefes alamazsınız.

Kaybetmek ve kazanmak arasındaki terazi nereye gideceğini bilmeden eğilip durur.

Aşka kötü diyorlar.neresi kötü bilmiyorum.Ya da neden 

her seferinde acının sebebi olarak suclanıyor anlamıyorum.

(Her şeyin en kötü tarafını düşündüğümüz için sanırım.)

Ama bence aşk tek başına sahilde yürümek gibidir.

Dalgaların sesini, 

göğün mavisini, martıların kanat çarpışlarını doya doya ciğerlerine çekmektir.

Ya da ne bileyim bir şiirin dizelerinde bulmaktır onu.

Bir kaç kere okuyup yine de doyamamaktır. 

Yani aşk; insanın her defasında kurtulmaya çalıştığı ama

İnsanlar hata yapar. İnsanı insan yapan da bu değil midir zaten.

Kimi zaman bedelini çok ağır öderiz hatalarımızın. Evet, kaybederek. Ve kaybettiğimiz şey çoğu zaman sevdiklerimiz olur. 

Bazen de hata yapan değil, yapılan konumundayızdır.

O çok değer verdiğimiz insanın bunu bize nasıl ve neden yaptığını 

düşünmekle harcarız vaktimizi.

Ya çığlıklar atarız,ya ağlarız, ya kızarız, ya bağırırız,ya yumruklarız... 

Ya da sadece susarız. Kelimeleri kifayetsiz bırakıp yalnızca sessizliği dinleriz karşımızdakinin bir tepkiye dahi 

layık olup olmadığını düşünürken.

İşte tam da o anda bir şeyi unuturuz. HATIRALARI.

Kime güvenmek gerekir? Ya da kime inanmak?

Aslında kime aşık olmak gerekir şu hayatta?

Veyahut olmamak?

Hangisi daha zor keşke bilebilseydim.

Peki senin olmayanı sevmek mi, çok sevdiğin halde vazgeçmek mi daha fazla yıpratır ?

"Gözden ırak olan gönülden de ırak olur" derler. O halde ben, benden uzaklaştıkça sana nasıl böyle bağlanabiliyorum?

Neden yaptı bana bunları?

Neden çektirdi bana bunca ızdırabı?

Neden sevmedi ki beni, ben onun için körkütük olurken bile?

Ya da ben niçin her tepkisini merak ederek gözlerimi ondan ayıramaz hale geldim?

Onca insan varken neden onu seçip, acıların acısını yasattım kendime?

Neden gözümün önünde başkasıyla olduğu halde istedim onu?

Herkese savurabildiğim kelimeler neden sana karşı susup kaldılar?

Neden onun da beni sevdiğinden emin olamadım hiç bir zaman?

Aşk mı bu?

SESSİZ ÇIĞLIKLAR YURDU

Hapishaneler.

Karanlık,kuytu yalnızlıklar.

Nasıl da zor sevdiklerimizden ayrılmak. Onlarsız günlere uyanmak..

Özgürlüğü elinden alınmış serçe gibi yapayalnız ve çaresiz kalırsın önce. İlk gece geçmek bilmez. Saatler yıllara, dakikalar aylara tekabül eder. Senin kalbin burkulur, dışardakilerin kolu,kanadı kırılır... Yüreklerin yarısı içeride yarısı dışarıda kalır.

Uykular harammış gibi göz kapaklarını terkeder bir güzel. Suçun ne olursa olsun yer CEZAEVİ'dir. ve bu yeter umudun, beyaz güvercinin kanatları arasında uçup göğe yüksekselmesine.