Neden yaptı bana bunları?

Neden çektirdi bana bunca ızdırabı?

Neden sevmedi ki beni, ben onun için körkütük olurken bile?

Ya da ben niçin her tepkisini merak ederek gözlerimi ondan ayıramaz hale geldim?

Onca insan varken neden onu seçip, acıların acısını yasattım kendime?

Neden gözümün önünde başkasıyla olduğu halde istedim onu?

Herkese savurabildiğim kelimeler neden sana karşı susup kaldılar?

Neden onun da beni sevdiğinden emin olamadım hiç bir zaman?

Aşk mı bu?

SESSİZ ÇIĞLIKLAR YURDU

Hapishaneler.

Karanlık,kuytu yalnızlıklar.

Nasıl da zor sevdiklerimizden ayrılmak. Onlarsız günlere uyanmak..

Özgürlüğü elinden alınmış serçe gibi yapayalnız ve çaresiz kalırsın önce. İlk gece geçmek bilmez. Saatler yıllara, dakikalar aylara tekabül eder. Senin kalbin burkulur, dışardakilerin kolu,kanadı kırılır... Yüreklerin yarısı içeride yarısı dışarıda kalır.

Uykular harammış gibi göz kapaklarını terkeder bir güzel. Suçun ne olursa olsun yer CEZAEVİ'dir. ve bu yeter umudun, beyaz güvercinin kanatları arasında uçup göğe yüksekselmesine.

Açın Kapınızı Hayallerim Geldi!

Hayat, aşk, sevgi, ölüm, merhamet, ihanet, ayrılık ve yağmur..

Hepsinin ortak bir yönü var desem çok güler misiniz bana? Ya da çok dalga geçer misiniz hayallerimle? Her birinde hem hüzün hem mutluluk var dediğimde saçmaladığımı düşünür müsünüz siz de? Aklınıza da kalbinize de dokunabildiğini söylesem, bu sözcüklerin anlamlarını düşünmeye başlar mısınız hemen?

Yalnızlığı da birlikteliği de bunların arasında bulduğunuzu farkeder misiniz daha sonra? 

"Hayat"ı düşünüp gözlerinizi kapatır mısınız istemsizce?

Bazı insanlar vardır mesela, onların yanında olup olmaman önemli değildir. Ya da onun senin yanında yer alıp yer almadığı. Çünkü onların umut dolu hayalleri, hayata güçle sarılan elleri, herkese yetecek kocaman sevgileri vardır. Araya giren zamanlar, mesafeler, koşullar, insanlar değiştirmez bu gerçeği, bilirsin. Değiştirmeyecektir de. 

Tek kelime etmesen bile gözünün içine bakınca kötü olduğunu anlayacak kadar çok severler seni. Yaptığın yanlışlarda sana karşı sorup-sorgulayan; dışarıya karşı senin safında yer alan vefakar dostlardır onlar.

Herkes aşkı arıyor. Ama gözlerde "at gözlüğü"yle.

Aşk sadece önünde yer almaz ki hayatta. Bazen yanıbaşındadır bazense tam arkanda.

Onun sürekli sana gelmesini bekleyerek bulamazsın sevdayı. Onun için biraz da sen çaba göstermelisin.

Buldun mu kaçırmamalısın elinden öyle kolay kolay.

Şımarmasından korkarak iki arada bir derede söylememelisin onu sevdiğini. Aşkını, onun varlığına her şükrettiğinde dile getirmelisin korkmadan.

Gözlerinin içine baktığınızda, kalbinden geçenleri okuyabildiğiniz o insanı sakın ola ki kaybetmeyin. Çünkü siz farketmeseniz de o sizin eşiniz, kalbinizin diğer yarısı, ruhunuzun sürekli aradığıdır. Onu bir kere kaybederseniz; bir dahakine hep ona benzeyeni aramakla geçer ömrünüz. Ayrımına varmasanız bile hayatınız boyunca yatağın boş kısmını hep onun hayali doldurur. Kiminle konuşsanız, kimi özleseniz bütün yollar ona çıkar. Bütün müzikler onu anlatır, bütün şarkılar onu söyler. Dertlerin en âlâsı bile yokluğunun boşluğuyla yarışamaz.
Çalan kapılar ardından hep onun çıkmasını beklersiniz. Onun sesinden duyacağınız tek kelimenin bile özlemini duymaya başlarsınız.
Aşkın en kor edici halini yaşadığınız halde yine o aşkın bahçesinde dinlenmeyi istersiniz.
Bunların hepsini tek tek yaşar; ruhunuzun, bedeninizin, kalbinizin yorulduğunu anlarsınız. Dört dörtlük olamayacak hayatınızı çözmekte daha çok zorlanırsınız. Dar günlerinizi bırakın, güldüğünüz her an dahi onun omuzunda hissettiğiniz güven duygusunu ararsınız.
Bunu kendinize yapmayın.
Gözlerinin içinde kalbini gördüğünüz o insanın arkasından ağlayan olmayan olmayın.

Yazdıkça yazmak, yazdıkça rahatlamak istiyorum. Çünkü sözlerim yetmiyor bazı şeylere. Değiştirmiyor olanları. Ben de yazıyorum işte. Sebepsizce.

Yazıp yazıp kendim okuyorum. Hissedip, hüzünlenip gözyaşlarımı yalnız kendi içime akıtıyorum. Kimseyi üzmemem gerektiğini düşünüyor, bencilce davranmanın bana göre olmadığını biliyorum. Bildiğim için sana gelmiyorum, gelemiyorum. Onunla olduğunu göre göre yapmamam gerektiğinin farkına varıyorum. ( her saniye daha fazla )

Herkese gidip hiç birini sana benzetemiyorum. Herkes eksik, herkes yarım. Kimse bana senin kadar huzur veren, anlamlı gözlerle bakmıyor. Hiçbirisi ses tonunda hayatın tınısını duyuramıyor. Hiç kimse senin yerini tutmuyor... Evet, tutsun isterdim. Her akşam aklıma gelmemeni, her gün "Acaba?" Diyerek yaşamamayı, "Belki..." demeden günlerimi geçirmeyi, en önemlisi "Seni unuttum." derken seni daha çok hatırlamamayı... O kadar ki "Unuttum." demeye gerek bile duymayacak kadar vazgeçebilmiş olmayı.

Elimden geleni yapmakla yetiniyorum ne yazık ki. Yazmakla. Sadece yazmakla...

Sana yazılmış onlarca sayfa yazı, senin için okunmuş yüzlerce şiirim var benim. İçimde, en derinde seni hissederek yazıp-çizdiğim...

Belki bir gün her şey biter. Ben biterim. Hayat biter. Zaman durur.

O zaman çektiğim acılar yanıma kâr, hüzünlerim gözümde gözyaşı olur.

Sen bunların hiçbirini bilmez; ben hatırımdakilerle yoluma devam ederim...