kırılabilen bir kalp;

Bazen hayatta çok kötü anlar yaşarız. Kendimizi yalnız, çaresiz ve hatta işe yaramaz hissederiz. Çevremizde bize yardım etmeye çalışan, yanımızda olmaya gayret gösteren ve hatta bir “alo” desek dibimizde belirecek insanları göremeyiz. Ya da gözümüze inen mutsuzluk perdesiyle görmez oluruz.

Ama öyle bir zaman gelir ki,

hani böyle yalnızlığın en koyu tonunda

en konuşması gereken susuşlarında

tek kelime bile dökülmezken ağzından;

ve gözyaşın bile soluk benizli yanaklarından süzülmezken;

boşluktaki binlerce avare

bendeki hastalık bu

adına yalnızlık demişler

kimin ne dediği umurumda mı sanki?

benden sana yadigar 

bir kelimelerim var

çünkü bir tek o gelir elimden.

İstanbul Öncesi

Şairler İstanbul'u neden severler bilir misin?

İstanbul, varlığın en güzeli

Yokluğun en şiddetlisi...

İstanbul aşk

İstanbul hasret

İstanbul sevda

GÜLÜŞÜ HİÇ BİTMEDİ

O gün, onu ilk gördüğümde anlamamıştım hayatımda ne kadar büyük yere sahip olacağını. Bildiğim hiçbir şey yoktu. Seviyor muydum o anda? Hayır. Sevmediğimi biliyor muydum? Hayır. Zaten bilmek gerekmiyordu, hissetmek yeterliydi. Ben de hissediyordum onda beni kendine çeken bir şeylerin olduğunu. 

Günler geçti, haftalar geçti, aylar geçti ve ben gittikçe yanında huzur bulacağım adamın o olduğunu anlamaya başladım. Gözümü kapatınca onu görür oldum. Sesi hep kulaklarımdaydı. O gülüşü... 

Nazım gibi sevmelisin beni

Parmaklıklar ardında bile sürdürülen bir sevgi gibi

Ya da Piraye gibi sevmeliyim seni