boşluktaki binlerce avare

bendeki hastalık bu

adına yalnızlık demişler

kimin ne dediği umurumda mı sanki?

benden sana yadigar 

bir kelimelerim var

çünkü bir tek o gelir elimden.

İstanbul Öncesi

Şairler İstanbul'u neden severler bilir misin?

İstanbul, varlığın en güzeli

Yokluğun en şiddetlisi...

İstanbul aşk

İstanbul hasret

İstanbul sevda

GÜLÜŞÜ HİÇ BİTMEDİ

O gün, onu ilk gördüğümde anlamamıştım hayatımda ne kadar büyük yere sahip olacağını. Bildiğim hiçbir şey yoktu. Seviyor muydum o anda? Hayır. Sevmediğimi biliyor muydum? Hayır. Zaten bilmek gerekmiyordu, hissetmek yeterliydi. Ben de hissediyordum onda beni kendine çeken bir şeylerin olduğunu. 

Günler geçti, haftalar geçti, aylar geçti ve ben gittikçe yanında huzur bulacağım adamın o olduğunu anlamaya başladım. Gözümü kapatınca onu görür oldum. Sesi hep kulaklarımdaydı. O gülüşü... 

Nazım gibi sevmelisin beni

Parmaklıklar ardında bile sürdürülen bir sevgi gibi

Ya da Piraye gibi sevmeliyim seni

Aşk olsun kadehimdeki
Ve yalnız seni işitmeli kulağım

Radyoda çalan şarkıda bulmayım sözcüklerindeki sıcaklığı

Kök söktürüyor bana sevdan

Aç kalmak da neymiş sevdasız kalmanın yanında?

Ya susuzluk,

Kıyaslanabilir mi yokluğunla?

Saat tiktakları neden daha gürültülü artık?

Sen yokken neden her şey fazla

Yahut neden her şey biraz daha kapatmaya çalışıyor yokluğunu...